©2019 by Lafügüzaf. Proudly created with Wix.com

Search
  • Emirhan Şimşek

Şahsi melankolia


İyi yada mutlu değilim. Neden kendimi kötü hissetmeden bir günümü bitiremiyorum? Mutluluk mu benden kaçıyor yoksa ben mi ondan saklanıyorum? Ufak tefek anlamsız hadiselere olabildiğince üzülmek gibi huylarım asla beni terk etmeyecek galiba. Bazen sırf hayal kırıklığına uğramak için hayal kurduğumu düşünüyorum. Gerçekleşme ihtimali bu kadar düşük hatta yok denecek kıvamda hayaller neden kurulur ki yoksa? Hayaller kendi kendine varolamadığı gibi kendi kendine de yıkılmazlar. Onları var eden de yerle bir eden de bizzat biziz. Bir şahıs sebepli üzgünlüklerim şu yana dursun ben daima mutsuz olmaya meyilli bir kimseyim. Hep böyleydim. Böyle olmamı gerektiren yeterince şey yaşamadım ama yaşadığım her bir ters giden olaydan kendime pay çıkarmak konusunda epey başarılıydım. Yada başarılıyım. Ayağıma taş değse önce kadere sonra taşa en son da kendi dikkatsizliğime küfür ederim. Ben böyle olmaktan bıktım. Her Allahın günü, her Allahın dakikası bir şeylere üzülmekten, moralimi bozmaktan, kendime bir melankoli çıkarmaktan bıktım. Nasıl kurtulurum bilmiyorum ama ben yavaş yavaş kendimi öldürüyorum sayın okur. Kimsenin okumayacağı bir yazı yazacak kadar umut dolu olup yine aynı yazıdan bahsederken “kimsenin okumayacağı yazı” diye bahsedecek kadar da negatif bir insan olmak her yiğidin harcı değil kabul edin. Yeterince yazamıyorum. Yeteneksizlik mi yoksa üşengeçlik mi bilmiyorum. Sonuçta bu yazıyı da daha fazla sürdüremiycem. Okuyanınız varsa bana hayatımın geri kalanında bol bol şans dileyin. Ya bu melankolik ruh hali beni yenecek yada ben onu. Çünkü daha fazla beraber yaşayabileceğimizi sanmıyorum…


24 views