©2019 by Lafügüzaf. Proudly created with Wix.com

Search
  • Emirhan Şimşek

İnsan isimli varlık


Dünya bir çocuğun avucuna sığabilseydi keşke diyorum bazen. Çünkü bir çocuk avucunda milyarlarca insanın yaşadığını bilse asla elini kapatıp o insanları öldürmeye çalışmazdı. Yetişkin olmak hayal gücünü nasıl öldürüyorsa merhameti de öyle azaltıyor sanki. Bilgelik insana pek çok şey kazandırıyor ama mutluluğunu elinden alıyor. Sevmek bir insanı çok mutlu edebiliyor ama kolayca bir mezarın içine sokabiliyor. İnsan kazandığı her değer kadar bir şeyler kaybediyor. Dünyada yaşıyor ama orayı kirletip uzaya kaçmak için tonlarca para harcıyor. O parayı yaşadığı yere değil yaşama ihtimali olduğunu varsaydığı bir yere gitmek için harcıyor. Yada böyle anlaşılması zor uzun cümleler kuruyor insanoğlu sonra bunu bile bile anlaşılmayı bekliyor. “İnsan-oğlu” diyor kendi türüne mesela insan oğul olmak zorundaymış gibi. Ne mutluluktan vazgeçebiliyor ne de cahil kalmayı kabul ediyor. E o da napıyor mutlu olmayı seçip kendini cehaletten kurtardığına inanıyor.Sürekli kazanmak istiyor ama kaybetmenin en büyük kazanç olduğunu anlayamıyor. Para istiyor ama çalışmaktan olabildiğince kaçınıyor. Şan, şöhret istiyor ama eleştirilmeyi sevmiyor. Bilmek istiyor ama okumuyor.Meraktan ölse de öğrenmekten korkuyor. Yaşamak istiyor ama sadece varolmakla yetiniyor. Sevilmek istiyor ama kendini sevmeyi bile beceremiyor. Hep başkası olmak istiyor ama “olduğu gibi sevilmek” isteğiyle kafayı bozmuş. Başkasından daima rahatsız ama kendini törpülemekten aciz. Hep hata arar ama kendi hatasını görmez görse dahi kabul etmez. En doğruyu o bilir ama “doğru” denen şeyin göreceliliğinden habersiz. İnsanlar garip canlılar ne yaptıklarını, ne yapacaklarını, neden yaptıklarını asla bilmiyorlar ama daima bir şeyler yapıyorlar.


21 views